Interviews
Zij van... Zij van...
Van hem weten we bijna alles, maar wie is zij?Deze week: Ruudje Douwma (32), vrouw van cabaretier Remco Veldhuis
Geboren: Amsterdam, 13 juli 1975
Bij elkaar sinds: oktober 2000
Kinderen: 'Nee'
Beroep: 'Item-regisseur bij tv'
Hij is onweerstaanbaar: 'Als-ie zichzelf is'
Hij ziet mij het liefst in: 'Iets korts en sexy's, het mag een tikje ordinair'
Hij weet je te paaien met: 'Weekendjes weg en leuke verrassingen'
Hij wordt kwaad: 'Als ik 'm niet begrijp'
Mooi moment samen: 'Als we een avondje samen thuis zijn'
Over twintig jaar: 'Nog steeds heel gelukkig getrouwd, misschien twee kindjes en hopelijk een lodge in Afrika'
Onhebbelijkheikheid van hem: 'Dat-ie zo stemmingsgevoelig is''Onze relatie gaat nog eens ten onder aan de lol die we samen hebben, zegt Remco wel eens. We lachen ontzettend veel samen - hebben helemaal dezelfde humor. Ja, we hebben het voornamelijk heel leuk met elkaar. Ik ben geboren in Amsterdam, maar in Leiden opgegroeid. Ik was de oudste, ik heb een zusje en een broertje die vijf en zeven jaar jonger zijn. Ik ben vrij beschermd opgevoed: mijn vader werkte en mijn moeder bleef thuis voor ons. Zelf roep ik altijd dat ik blijf werken als ik moeder word, maar ik vond het wel heel fijn dat zij er altijd was, thuis wachtend met de thee en een koekje. Ik heb een fantastische schooltijd gehad. Super. Ik ging naar de Vrije School. Voor mij een goede school: ik was zelfstandig en kon mijn eigen plan trekken, dat heb je daar ook wel voor nodig. Je ontwikkelt vooral ook je creatieve kant, ben veel bezig met theater, leert over de Griekse mythologie, dat soort dingen. Wij aten thuis bewust vegetarisch - mijn ouders begonnen daarmee toen ik 5 was - en dat doe ik eigenlijk nog steeds. Ik eet geen vlees en vis. Vis heb ik zelfs nog nooit geproefd.
Nadat ik mijn vwo-diploma had gehaald, wist ik niet zo goed wat ik wilde. Ik keek in zo'n beroepenboek en zag tolk-vertaler staan. Ik dacht: dat is leuk! Werken bij het Internationaal Hooggerechtshof of de Verenigde Naties, dat leek me wel wat. Ik wilde niet zoiets gewoons als Engels doen en ik dacht: kom, ik probeer Japans. Dat heb ik héél lang volgehouden: drie maanden. Ik vond de universiteit stom, veel te formeel. Ik wilde meer met mensen doen. Daarna ben ik een hbo-opleiding Audio-visuele Media gaan doen, radio en tv dus. Ik ben beeldend en visueel ingesteld, ik zie altijd overal een plaatje bij. En ik vind het leuk om plaatjes te schieten en daar een filmpje van te maken. Dus ik koos al snel voor tv.
Met werk heb ik altijd geluk gehad. Ik stond bij een kopieerwinkel met mijn scriptie over de Nederlandse Moslim Omroep, toen iemand mij vroeg: 'Wat kopieer je daar?' Ik liet mijn scriptie zien en hij zei: 'Ik heb een klein bedrijfje, Infofilm, wil je niet eens langskomen?' Voor hem heb ik toen voor een expositie in De Lakenhal een filmpje over de Zangeres Zonder Naam gemaakt. Heel leuk. Ik heb daar bijna een jaar gewerkt, maar ik kon niet doorgroeien. Toen zag ik een advertentie van Cameo Media en heb gesolliciteerd. Ik werd meteen aangenomen.
Ik ben begonnen als bureauredacteur bij Beter in balans, een vréselijk programma over dr. Vogel-producten. Zo'n programma waarvan je achteraf wilt vergeten dat je het ooit gemaakt hebt. Remco werkte in die tijd ook bij Cameo Media - hij deed daar programma-ontwikkeling. Hij zat boven bij de kantoren, ik zat beneden bij het plebs. Op een gegeven moment stond ik met Remco bij het koffiezetapparaat en toen riep hij heel hard: 'Waarom heeft niemand mij nog aan haar voorgesteld?' Dat vond ik zó stom! Nee, ik zag niet meteen iets in hem. Hij was ook altijd in pak, daar hield ik helemáál niet van! Maar we kregen af en toe kleine gesprekjes en steeds vaker zaten we met elkaar te kletsen.Remco vond mij meteen leuk om te zien, maar ik had nog een vriend in die tijd. Remco heeft toen echt alles uit de kast getrokken. Toen ik voor het programma Door het lint zes weken naar Kreta ging, heeft Remco me héél veel ge-smst en hij belde ook om de twee dagen: of ik wel voorzichtig deed, uitkeek op de scooter, dat soort dingen. In die tijd ben ik verliefd geworden op mijn telefoon. Na die zes weken was ik heel zenuwachtig: hoe zag-ie er ook weer precies uit? Remco vertelde later dat hij ook echt voor de kast had gestaan: wat moet ik aan als ik haar weer zie?
Toen ik Remco leerde kennen, was hij net met cabaret begonnen. Veldhuis en Kemper waren tweede geworden bij het Camerettenfestival en ze waren hun eerste programma aan het schrijven. In Haarlem ging ik naar hun try-out. Spannend, wat als ik het nou helemaal niet leuk vond? Dat zou gênant zijn. Gelukkig was het goed! Vanaf die tijd heb ik alles samen met hem meegemaakt. Je groeit mee: van zakenman via tv-maker tot theaterman. Na ongeveer twee jaar moest Remco de keuze maken of hij voltijds met theater verder zou gaan. Het is de vraag of je ervan kunt leven. Maar het ging ineens heel snel allemaal. Ze scoorden toen ook per ongeluk een hit met 'Ik wou dat ik jou was'. Kregen ze er ineens allerlei muziekoptredens bij.
Remco is absoluut heel lief. En we hebben veel lol samen. We delen ook de zucht naar avontuur, houden erg van reizen. We zijn onder meer naar Cuba geweest en naar Zuid-Afrika, Mozambique en Kenia. Ik ben echt verliefd op Cuba! Dat vind ik zo'n schitterend land, ik zou daar echt kunnen wonen. Ik zeg wel eens: 'Ik ben niet in het verkeerde lichaam, maar wel in het verkeerde land geboren'. Ik hou heel erg van warmte. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb het altijd koud hier en ik vind: hoe zuidelijker je komt, hoe leuker de mensen worden. Remco en ik kunnen samen enorm fantaseren over een toekomst buiten Nederland. Een lodge in Afrika met gastenverblijven voor reizigers lijkt ons geweldig. Remco mailt me foto's van dat soort panden, dan fantaseren we daarbij hoe het moet worden. Ja, ik denk wel dat het er ooit nog eens van komt dat we zoiets gaan doen.Soms ben ik klaar met het tv-wereldje. Zoals drie jaar geleden, toen had ik het idee dat ik geen voldoening meer uit mijn werk haalde. Ik ben toen in Haarlem als jongerenwerker gaan werken. Ik probeerde voor een jeugdhonk allerlei dingen te regelen, een speelveldje bijvoorbeeld. Maar dan kom je in zo'n bureaucratie terecht! Dan moet je die jongeren gaan vertellen: we vragen het wel aan, maar eerst moet de ambtenaar ernaar kijken en de wethouder erover beslissen... Als het speelveld er dan is, is het zo anderhalf jaar verder en zijn die jongeren om wie het ging alweer gevlogen. Ik was de tv-wereld gewend waar alles gisteren geregeld is. Ik realiseerde me dat het snelle van de tv-wereld toch beter bij me past. Ik hou ervan om op projectbasis te werken, snel vrienden te maken, een klus te klaren en weer verder gaan met iets anders. Ik ben begonnen als bureaudirecteur en opgeklommen naar item-regisseur. Nu heb ik voor het eerst een jaarcontract als item-regisseur. Dat is in de tv-wereld ongebruikelijk, maar het bevalt me wel.
Ik ben nu bezig met promo's en pilot-afleveringen voor programma's die we aan het ontwikkelen zijn. Dat is heel leuk. Normaal word ik pas ingehuurd als alles al loopt en het daadwerkelijke programma moet worden gemaakt, nu ben ik betrokken bij het hele project. Voor mijn werk reis ik veel: dat is natuurlijk te gek. Voor Expeditie Robinson ben ik negen weken naar Maleisië geweest, met Van etter tot engel zes weken naar Kenia. Daar hebben we een heropvoedingskamp opgezet voor losgeslagen randgroepjongeren. Die zijn nu allemaal weer naar school of aan het werk. Dat geeft wel veel voldoening. Want ook al maken we infotainment, ik vind het toch prettig om iets te kunnen bijdragen aan de maatschappij. Dit jaar ga ik ook weer voor een maand naar Maleisië met Expeditie Robinson. Een maand vind ik, nu ik voor de tweede keer ga, wel genoeg. Remco vindt het ook niet altijd even leuk als ik zo lang van huis ben. We missen elkaar dan ontzettend. Het is toch altijd al een beetje zoeken met dat werk van ons. Ik vind het heel leuk dat hij cabaret maakt, maar ik vind het niet altijd even leuk als hij als hij 's avonds weg is. Ik moet vaak alleen naar verjaardagen en feestjes. Op Valentijnsdag alleen op de bank zitten, dat soort dingen vind ik wel eens moeilijk. En mijn werk is natuurlijk soms ook hysterisch. Het is wel eens voorgekomen dat we elkaar drie weken lang nauwelijks zagen, dan is het echt niet leuk meer. Dan worden we kriegelig, terwijl het er eigenlijk over gaat dat we elkaar missen.Remco is heel theatraal in zijn ups en downs. Hij kan zich daar enorm in verliezen. Als hij iets stom vindt, heeft hij meteen een 'kutleven'. Als-ie heel blij is, dan is niks hem te gek. Soms is dat best vermoeiend. Ik ben juist heel gelijkmatig in mijn emoties. Of hij attent is? Nou, ik heb hem er laatst nog eens op aangesproken. Oh, Remco gaat het héél vervelend vinden dat ik dit nu zeg. Want eigenlijk is hij dat best. Maar ik ben soms een beetje een prinsesje en word graag verwend. In het begin kreeg ik bij iedere gelegenheid wel een gedichtje. Ook per sms, dat was wel heel leuk. Nu, na zeven jaar, is dat wel minder. Maar als ik soms naar vriendinnen kijk, dan zie ik: ik heb het zo slecht nog niet. En ik mag natuurlijk heel erg de hand in eigen boezem steken, want zelf ben ik helemáál niet attent.
Iedereen om ons heen krijgt nu kinderen. Sommigen zijn al bezig aan een tweede leg. Remco zegt wel eens: 'Kom op, wij gaan er ook voor. Ik wil niet zo'n ouwe vader zijn.' Maar ik hou het nog een beetje af. Ik heb het nog veel te druk. En voor Remco is het ook lekker veilig om te zeggen: 'Ik wil het wel, maar zij wil het niet...' Ik weet wel zeker dat ik ooit kinderen wil. Maar ik vind ze vooral leuk vanaf een jaar of 4 of 5. Ik heb niet zoveel met baby's. Is dat erg? Ja, dat kan, dat je eigen baby altíjd leuk is. Uiteindelijk komt het vast allemaal goed, maar ik heb niet zo'n haast.'REMCO VELDHUIS (1973)
Zit in de reclamewereld als hij in 1997 wordt voorgesteld aan Richard Kemper. Beiden willen wel eens een cabaretvoorstelling maken en na talloze kroegsessies hebben ze in 2002 hun eerste avondvullende programma: Half zo echt. Het gelijknamige debuutalbum wordt goud en krijgt een Edison Music Award. Sindsdien staan ze in het theater en treden ze op als muzikale act (o.a. in het voorprogramma van Marco Borsato in een uitverkochte Kuip). Deze zomer waren ze op tv als gastpresentatoren van Nederland te koop.
Uit: Esta, nummer 23 2007
Tekst: Hilde Postma
Foto: Marcel van Driel
