Na drie jaren avond aan avond op de planken te hebben gestaan, kwam voor cabaretduo Veldhuis en Kemper de behoefte aan bezinning. Ze gebruikten een half jaar rust om af te koelen en hun zonden te overdenken. Dat leverde hun nieuwe theaterprogramma op. Zaterdag ging 'De tijd heelt alle zonden' in première in IJmuiden.
Wie Veldhuis en Kemper alleen kent van het nummer 'Ik wou dat ik jou was', de afsluiting van hun eerste avondvullende cabaretprogramma dat in 2003 een hoge top 40-notering opleverde, zal bij het bezoeken van dit nieuwe programma niet teleurgesteld worden. De heren hebben wederom enkele fluweeltjes van luisterliedjes weten samen te stellen.
Het prachtige pianospel van Kemper in combinatie met zijn én Veldhuis' stem levert met name bij 'Als het aan mij had gelegen' een moment van heerlijk kippenvel op. Maar daar blijft het die avond (één uur negenendertig, ínclusief meezingtoegift, zonder pauze) wel bij.
Het duo, ooit afkomstig uit de tv- en reclamewereld, heeft zich voor dit programma laten inspireren door ontwikkelingen in eigen hun leven: Richard Kemper werd vader en Remco Veldhuis stapte in het huwelijksbootje. Die gebeurtenissen - thema's die in het cabaret behoorlijk uitgemolken en daardoor flink afgezaagd zijn - gebruiken de heren als rode draad door hun nieuwe programma.
Het gevolg is dat de regelmatige theaterbezoeker met name het eerste half uur als zeer slaapverwekkend ervaart; zelfs het kijken naar het voorlezen van de troonrede maakt meer gevoelens van opwinding en sensatie los. Maar voor de mensen wiens bezoek aan Veldhuis en Kemper hun jaarlijkse avondje uit is, valt er mede door de soms seksueel getinte grappen genoeg te lachen. Storend is wel dat het duo zelfs na 34 try-outs nog niet weet waar de lachmomenten in hun voorstelling zitten, bij een lach uit de zaal gewoon doorpraten en dus totaal onverstaanbaar worden.
Remco Veldhuis laat wel zien dat hij probleemloos had kunnen plaatsnemen in het cabaret van het vroegere tv-programma Kopspijkers. Zijn imitaties zijn vaak geweldig, al zal bij de meerderheid van de theaterbezoekers ontgaan zijn wie hij precies imiteert door zijn snelheid in het opvoeren van die typetjes. Gerard Joling komt herkenbaar voorbij, net als Freek de Jonge. Zijn imitatie van cabaretier Jochem 'ADHD' Myjer die weerman Piet Paulusma nadoet is weergaloos maar Veldhuis' versie van Henk Westbroek is ronduit slecht.
Wat de imitaties van met de rode draad van het programma te maken hebben, is onduidelijk. Het geheel levert daardoor een beeld op van in elkaar geflanst theater, slechts bedoeld om incidentele theaterbezoekers te plezieren. Maar zij zullen beslist net zoveel lol hebben bij een toneelavond van een enthousiast groepje derderangs amateurs.
Uit: IJmuider Courant, 27 november 2006
Tekst: Marco Mekenkamp