Een half jaar pauze van de muzikale cabaretiers Remco Veldhuis en Richard Kemper heeft een compleet nieuw programma opgeleverd. Na De Geur Van en Hitsig! is het de derde avondvullende voorstelling van dit duo, ooit in de hitlijsten scorend met de megahit 'Ik wou dat ik jou was'. De twee vrienden hebben elkaar een tijd niet gezien en dus behoorlijk wat bij te praten. De een gaat de volgende dag trouwen, de ander heeft inmiddels een zoon gekregen. 'Tijd niet gezien, man' is de rode draad door het programma.
De snelle dialogen gaan over het alledaagse leven. Het leven dat dertigers leven. Tegenvallers op het werk en relationele problemen worden openlijk met elkaar besproken, zeker nu de vrouwen er niet bij zijn. Kemper boezemt Veldhuis angst in door een beschrijving over het getrouwde leven. Getrouwde vrouwen zijn gemiddeld zes kilo zwaarder dan niet-getrouwde vrouwen en als ze veertig jaar zijn knippen ze hun haar kort en kleuren het rood. En dat in vergelijking met zoon Brammetje Amalia een mooi kind is en de placenta bij het tuinafval kan, dat zal Marie-Jose ook niet zo waarderen. Mannenpraat dus.
Het lijkt allemaal zulke simpele stof, en dat is het ook, maar Veldhuis & Kemper maken er een lachwekkende show van die geenszins voor de hand liggende grappen bevat. Veldhuis voelt zich, zo vlak voor zijn huwelijk en temidden van al het vrolijk schoon waar hij ook maar kijkt ('het is gewoon een complot om mij in de verleiding te brengen, but I shall not pis next to the pot'), als Ramses Shaffy in de Gall&Gall. Er volgt een opsomming van mooie vrouwen, waar Daphne Deckers door Kemper snel weer wordt uitgehaald. Dit vervalt niet in gemakkelijk scoren over de rug van een bekende Nederlandse, want uiteindelijk is het de Range Rover waarin Deckers rijdt de basis voor weer een snelle dialoog met heerlijke vondsten.
In de rappe samenspraakjes trachten de twee elkaar op respectvolle wijze de loef af te steken in snelheid en spitsvondigheid. Dat wint Richard Kemper overigens glansrijk. Onnavolgbaar is bijvoorbeeld zijn relaas over een uitvinding in zijn baan als trendwatcher aan de leden van de hoofddirectie. Werkelijk aan een stuk door spuwt hij zijn presentatie zonder haperen uit over het publiek. Een gave of ontelbaar veel uurtjes oefening.
Uiteraard wisselen Veldhuis & Kemper hun cabaret af met mooie liedjes. Remco Veldhuis werd bij het eerste nummer wel heel hard uitversterkt, maar dat vond de geluidsman waarschijnlijk ook want in de rest van het programma komt de gevoeligheid in de stem van Veldhuis weer helemaal terug. De volkszanger was voor mij niet nodig geweest, maar de imitaties van Veldhuis van onder meer Henk Westbroek en Jochem Myjer zijn subliem. Als een 'sabbatical' half jaar zo'n programma oplevert, moeten Veldhuis&Kemper, nadat ze met Tijd heelt alle zonden het Nederlands publiek voor zich hebben gewonnen, maar snel weer doen.
Uit: Dedemsvaartse Courant, 13 december 2006
Tekst: Joyce Smits