We geven het meteen toe: ook een recensent heeft vooroordelen. Bijvoorbeeld over het duo Veldhuis & Kemper, twee reclamejongens die er in 2003 opeens waren met een hit die niet meer uit het hoofd te branden was. Toch een beetje de mindere Acda & De Munnik, dacht ik altijd.
Gisteravond speelde ze in De Meervaart met Tijd heelt alle zonden mijn vooroordeel in twee uur moeiteloos weg. Veldhuis & Kemper hebben absoluut een eigen stijl. Met Acda & De Munnik heeft het weinig te maken, behalve dat ze enkele liedjes tweestemmig zingen, begeleid door de piano. Van de liedjes ben ik geen fan - het zijn nogal zoetsappige, ongevaarlijke nummers over levens- en liefdesgeluk. Ze tappen uit hetzelfde vaatje van gevoelige melodietjes en semi-filosofische teksten. Maar goed, de liedjes zijn zeer in de minderheid, het draait in deze derde show om het verhaal van twee goede vrienden die elkaar te lang al niet gezien hebben: yuppen die het schijnbaar goed voor elkaar hebben. Ze vertellen elkaar over hun leven, hun relatie en het geluk dat ze wel, maar toch ook niet gevonden hebben. De één gaat de volgende dag trouwen (Remco Veldhuis), de ander is onlangs vader geworden (Richard Kemper).
Veldhuis & Kemper mogen dan geen topacteurs zijn, hun verhaal klopt wel. Hun grappen over huwelijk, vreemdgaan, zwangere vrouwen, zijn herkenbaar en scherp. Ze zijn als karakters geloofwaardig omdat ze in hun thematiek dicht bij zichzelf blijven (twee dertigers die worstelen met en genieten van het leven). Heerlijk absurdistisch is Veldhuis' vertelling over zijn bezoek aan de hoeren. En zeer geslaagd is Kemper in zijn rol als reclameboy. Hij geeft een presentatie over een nieuw merk dat consumenten van hun schuldgevoel moet afhelpen. Zijn verhaal is supergelikt, maar snijdt door de maatschappijkritische lading wel hout. En dan is die reclametaal weer erg grappig.
Uiteindelijk maken ze hun verhaal aan het einde mooi rond als ze het hebben over de keerzijde van succes. "Als je bent waar je naartoe ging, waar moet je dan nog heen?". Kemper & Veldhuis zijn slimme jongens. Je zou hun werk vinex-cabaret kunnen noemen: het is niet bijster verrassend, maar wel goed gemaakt en populair bij een groot publiek.
Uit: Het Parool, 17 februari 2007
Tekst: Merijn Henfling